Mijn levenswerk. Mijn hart en ziel ingestoken, mijn tweede kindje.
Naam foto: witstenen hoekje
Titel: Tussen hemel en aarde
Toelichting:
De Sint-Annakerk in Bottelare doemt op uit de ochtendmist, badend in het zachte licht van de opkomende zon. De toren lijkt te zweven tussen hemel en aarde — een symbool van stilte, verbondenheid en tijdloosheid in het hart van het dorp.
Geniet van de kleinste dingen in het leven...
Een heerlijk gezellig bankje, met uitzicht op de prachtige natuur en diertjes van heel vriendelijke hoevebewoners. Herinneringen aan vele wandelingen en fietstochtjes met een rustige stop...
Met de hond dagelijks wandelen en nog steeds verwonderd door de mooie natuur dichtbij. Wat een zicht!
Sluiten
Stilte voor de storm.
De school in haar ochtendgloren, met op de achtergrond de Sint-Annakerk, onder een lichte regenboog en kleurrijke wolken.
Nu nog in stilte. Straks omringd door het geluid van spelende kinderen.
Titel: Ochtendgloren op Bottelaarse kouter.
Ik hou van de open ruimte en de slingerende trage weg erdoor. Deze ruimte moet open en het pad onverhard blijven.
TRAGE WEGEN
Even je pas vertragen, echt kijken, ruiken, voelen... één met de natuur. Niet onderweg moeten zijn, maar de mooiste weg kiezen omdat je er wil zijn...
Bottelare — dat betekent opgroeien tussen de velden en met de kerktoren altijd in het zicht. Het is weten waar elke weg naartoe leidt en waar elk verhaal begon. In dit kleine, charmante dorp liggen mijn eerste stappen, mijn dromen, en mijn thuis. Bottelare zit in mijn hart, voor altijd.
Sluiten
Een prachtig 'ketske'
Een open poort naar het mooie groene landschap;of terug naar het dorp met 't Ketske, waar mensen rustig kunnen ontmoeten..
"De vuurtoren van Bottelare"
De kerk is een van onze meest bekende en zichtbare elementen, elke keer dat ik buiten of in Bottelare fiets of wandel zoek ik ernaar om mijn weg terug te vinden.
-ontwaken in de hemel-
Elke morgen wakker worden met dit uitzicht op de bossen, is voor ons de hemel op aarde.
-Onzen Bosch-
De oude populieren als getuigen van het verleden, de nieuw geplante boompjes voor de toekomstige generaties. Onzen Bosch wordt gekoesterd en gaat nooit verdwijnen.
De septemberfeesten, één van de activiteiten die de verbondenheid in ons dorp zo mooi illustreren: jong en oud die samen dorp maken.
Sluiten
Picknicken met geschiedenis - Van op deze bunker kijk ik zowel naar het verleden als naar het heden. De muren vertellen verhalen uit de oorlog, terwijl ik hier nieuwe herinneringen maak. Het adembenemend uitzicht over het dorp en de velden maakt het mijn favoriete plek om te komen picknicken, even stil te staan en te genieten.
Sluiten
Verwondering begint van kleins af aan
Tussen velden met afwisselende teelt, groeien zowel wij als onze kinderen op.
Zij leren de seizoenen kennen door telkens opnieuw door deze velden te wandelen en te ontdekken.
Laat deze open zichten en trage wegels ertussen bestaan. Zodat wij ook kunnen vertragen en ademen in deze open zichten.
Met op de achtergrond een stukje geschiedenis, de bunker, een terugkerend referentiepunt met een belangrijke betekenis en een beleving voor jong en oud.
Deze foto werd in 2019 genomen aan en over de bunker Onderstand aan het kruispunt van de Onderstandswegel en Boerewachtwegel, met in de achtergrond het ijkpunt van ons dorp, de mooie kerk van Bottelare. Regelmatig zit er wel iemand op de bunker, een rustige plek tussen de velden. Zeker als er een laagje sneeuw ligt kan het daar heel mooi zijn. Misschien herkent wel iemand zijn of haar sneeuwkunstwerk. De zon heeft ouder en kind zo doen smelten dat ze de indruk geven naar boven kijken, misschien is van daar nog heil te verwachten...
Sluiten
Lang lang geleden leefde er . . . en stak zijn rijkdom in esthetiek, details die blijven verwonderen, zelfs nadat het vallen van de nacht alle kleur had onttrokken aan elke plant en steen. . . . en er wordt in het dorp nog lang en gelukkig geleefd
Sluiten
Bottelare kennen mijn vrouw en ik al vele jaren. Het is de plek waar we ooit bijna een huis kochten. Het is vooral de plak waar dierbare vrienden wonen. We koesteren dit mooie dorp en voelen het na al die jaren als een tweede thuis. We zagen het dorp ook veranderen. Er wordt, zoals overal, gebouwd. Met deze foto wil ik gewoon de vraag stellen of er wel meer moet zijn. En laat verder iedereen maar zelf zijn antwoord zoeken.
Ter info: deze foto kwam tot stand door middel van in camera meervoudige belichting. Buiten enige kleursaturatie en enkele kleine retouches van stofvlekje zijn er geen 'speciale ingrepen'. In deze tijden van artificiële fotografie vergeet men als toeschouwer soms dat fotografie ook creatief kan zijn.
Hartelijke groeten,
Tussen in velden..
De Bottelaarse "Ketskes" zijn een gift voor menig wandelaar, in al zijn vormen en soms rariteiten.
Bottelare ontwaakt … de kerktoren komt piepen
Na de zachte zomer … de eerste mist vroeg in september . Ik liep naar binnen om mijn gsm te halen en …
De natuurlijke rijkdom van Bottelare.
Deze rijkdom mag niet verloren gaan voor onze kinderen en kleinkinderen
De Onderstandwegel… een van de (zoveel) mooie trage wegen in het landelijke Bottelare waar ik reeds 40 jaar wekelijks ga wandelen of mountainbiken.
Sluiten
Ik passeer altijd langs mooie kleuren als ik wandel naar de bus, ik zou het nooit willen vervangen
Sluiten
*Avondwandeling langs het dorp*
Dankzij alle trage wegels die Bottelare doorkruisen krijgt ons dorp z’n gezellig landelijk karakter. En ongeacht je locatie, of hoe ver je tijdens het wandelen ook afdwaalt; Onze unieke kerktoren wijst altijd weer de weg terug naar huis.
*under the stars*
Ik zit graag 's avonds op de wei bij de paardjes om naar de sterren te kijken. Er zijn hier gelukkig zoveel velden en weinig straatverlichting waardoor je nog veel sterren kan zien. Overdag is het soms wel druk met het verkeer, maar op de wei hoor je daar niets van. En als het donker wordt, is het er zo stil en rustig. Het enige dat je soms hoort, is de uil in het bos.
